این شهدای بیگناه، قربانی جنایتهای هولناک عناصر تروریستی و ضد انقلابی بودند که با رویکردی بیرحمانه، فضای کشور را به میدان خونریزی تبدیل کردند؛ این اقدامات، نمایشی از جنایتهایی بود که حتی در فیلمهای تخیلی نیز با محدودیت نمایش مواجه میشد؛ تیر خلاصزنی، شاهرگزنی، مثلهکردن، زندهسوزی و کشتن با نارنجک. این مدلهای جدید کشتهسازی، جان انسانها را گرفت و اخلاق و انسانیت را در سایه تاریکی گذاشت.
با توجه به اطلاعات و اعترافات صریح موساد و جریانهای تروریستی مانند پهلوی که تحت حمایت آمریکا فعالیت میکردند، این عملیات تروریستی به عنوان بزرگترین حمله دشمن به مردم ایران پس از انقلاب تلقی شد. این جنایتها، نمایانگر یک جنگ سایهای بود و همچنین پلی بود برای پیادهسازی مراحل بعدی نقشههای ضد انقلابی.
پیکر شهدای حافظ امنیت، بسیجیان، نیروهای فراجا و مدافع امنیت امروز با حضور پرشور مردم تشییع شدند؛ این نیروها با وجود فاقد سلاح بودن تا روز جمعه، در میدان اغتشاشات حضور یافته و با اقدامات خشن تروریستها به شهادت رسیدند. این شهدای بیگناه، در میان شلیکها و آتشسوزیها، به خاطر امنیت و آرامش کشور جان دادند.
خیابان انقلاب اسلامی، خیابانی که در طول سالها شاهد نبردهای سیاسی، احتجاجات و دلشکستگیهای بزرگ بوده، دوباره در یک روز تاریخی پر از جمعیت شد. دانشگاه تهران، مهد ایدهها و مکانی است که در گذشته میزبان تشییع شهدای بیشماری بوده که آخرین آن به زمان جنگ ۱۲ روزه برمیگردد.
امروز همه آمده بودند؛ پیرزنی با چهرهای میلخورده از تلخی، پیرمردی ۷۰ ساله با دستهای لرزان و نوزادی شیرخواره که در آغوش مادرش در این میدان ایثار حضور داشتند؛ چشمم به کف دست 9 سالهای میافتد، روی دستان کوچکش با خطی ساده نوشته بود: «سلام بر خدای شهیدان.» در همان موقع، زنی از میان جمعیت میآید و با چهرهای که خشم در آن کاملاً مشهود است، میگوید: «ما از قوه قضاییه میخواهیم که بر اغتشاشگران سخت بگیرد.» و برای این کار امضا جمع میکند. دیگری، با دست بر روی سینه، میگوید: «دشمنان ایران با رفتارشان فقط مردم را مصممتر میکنند. آنها کاش بدانند، مردم ایران دست از پیروی از رهبرشان برنمیدارند.»
عکس شهیدان، روی ماشینهای حامل پیکر آنها قرار گرفته بود؛ چهرههایی که شهادت آنها قلب ایران را میسوزاند، آنها که هر چه بیشتر نگاهشان میکردی، نورانیتشان را بیشتر حس میکردی؛ نورانیتی که نه از نور روز، بلکه از نور ایمان و فداکاری بود.
وقتی مردم با فریاد «الله اکبر»، جنایتهای اغتشاشگران را محکوم میکردند، متوجه میشدی که این مراسم، یک مراسم تشییع ساده نیست بلکه یک اعلام جنگ است؛ جنگی علیه تروریسم، بیاحترامی و تفرقه.
دشمنان فکر میکنند با شلیک گلوله و افکار بیرحمانه، میتوانند ملت ایران را مهار کنند، اما آنها نمیدانند که ایران بزرگترین سرمایهاش را دارد؛ انسانهایی که در برابر ظلم ایستادند، آنها که در سختترین لحظات، دست یکدیگر را گرفتند و در برابر تروریسم، با یک صدای یکپارچه، گفتند: «نه».
این جمعیت، یک تجمع برای تشییع شهید نیست، بلکه تکرار تاریخ است؛ تکرار آن روزهایی که ایران در برابر تهدیدات بزرگ و تروریسم ایستاد.
و این نسلی است که دیگر با هیچ وعدهای فریب نمیخورد. نسلی که در برابر هر تهدید، میگوید: «وای اگر خامنهای حکم جهادم دهد».
انتهای پیام