صفحه نخست

فعالیت قرآنی

سیاست و اقتصاد

بین الملل

معارف

اجتماعی

فرهنگی

شعب استانی

چندرسانه ای

عکس

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

خراسان جنوبی

بوشهر

چهارمحال و بختیاری

خراسان رضوی

خراسان شمالی

سمنان

خوزستان

زنجان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویر احمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

بازار

صفحات داخلی

کد خبر: ۴۳۳۶۱۱۸
تاریخ انتشار : ۰۳ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۳:۴۱

مسجد صاحب اطباء در شهر تونس که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی‌گردد، به عنوان یک قطب فرهنگی، اجتماعی و سیاسی برای ساکنان منطقه شناخته می‌شود.

به گزارش ایکنا به نقل از الجزیره، در قلب شهر قدیمی تونس، یوسف صاحب اطباء، وزیر بیگ حموده پاشا الحسینی، مسجدی را بنا کرد.

مسجد صاحب اطباء آخرین مسجدی است که قبل از اشغال تونس توسط فرانسه ساخته شده است. به گفته معتز عکاشه، یکی از اعضای بنیانگذار انجمن فرهنگ اسلامی صاحب اطباء این مسجد به عنوان یک قطب فرهنگی، اجتماعی و سیاسی برای ساکنان محله حلفاوین عمل می‌کرد.

حمیده نیفر، رئیس بخش مطالعات اسلامی بیت الحکمه گفت که مسجد صاحب اطباء مرکزی برای آموزش و اموری بود که به تشکیل خانواده، جوامع و همبستگی اجتماعی مربوط می‌شد.

نادیا بوسعیدی، محقق متخصص در تاریخ و باستان‌شناسی اسلامی خاطرنشان کرد که این مسجد از این جهت منحصر به فرد است که توسط یک وزیر ساخته شده و نام او را بر خود دارد که نشان‌دهنده احترام بالایی است که این وزیر نزد بیگ حموده پاشا الحسینی برخوردار بود.

مصالح ساختمانی و ترکیب چندین سبک معماری نیز از جمله مواردی است که این مسجد را متمایز می‌کند. آنگونه که معتز عکاشه توضیح می‌دهد رنگ‌های مختلف مصالح آورده شده از چندین کشور اروپایی، ترکیبی منحصر به فرد از رنگ‌ها را به مسجد بخشیده است.

عکاشه می‌افزاید که وزیر یوسف صاحب اطباء، مهندسی به نام ساسی بن فریجا را برای ساخت مسجد خود مأمور کرد و از حضور زندانیانی که در هنرهای مجسمه‌سازی و حکاکی مطابق با سبک‌های رنسانس ایتالیا تخصص داشتند، بهره برد.

علاوه بر نقوش غربی، تأثیر اندلس در تزئینات و تزئینات سقف‌های مسجد مشهود است. از جمله ویژگی‌های متمایز آن می‌توان به منبر سنگی آن که با کاشی‌های زلیژ و مرمر تزئین شده است و سکویی که قاریان برای خواندن و تکمیل تلاوت قرآن کریم در آن می‌نشستند اشاره کرد.

یوسف صاحب اطباء، طبقه همکف را به ساخت مغازه‌هایی اختصاص داد که آنها را وقف مسجد و مدرسه متصل به آن کرد. حمیده نیفر توضیح می‌دهد که این امر ناشی از این ایده است که مسجد فقط مکانی برای عبادت نیست، بلکه نهادی است که فرصتی برای زندگی روزمره فراهم می‌کند و انجمن‌های وابسته به آن به فعالیت‌های مثبت اجتماعی کمک می‌کنند.

انتهای پیام