ایران، مهد تمدن و سرزمینی کهن، بار دیگر در تاریخ خود، حماسهای سترگ را رقم زد؛ حماسه ایستادگی، اتحاد و همدلی در برابر طوفانی از دشمنی و یاس. در این دوران سخت، قلبمان از فقدان عزیزانمان درد میکشد؛ اما ایمان ما به پیروزی، چون کوهی استوار، پُرصلابت و با غرور مانده است.
با نهایت اندوه و تأسف، شهادت قائد امت؛ مجاهد اعظم؛ مقاوم اکبر؛ رهبر معظم انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای(ره)؛ جمعی از فرماندهان غیور و سربازان فداکار از تبار دلیرمردان ایرانزمین و تنی چند از هموطنان و هممیهنان شریف ایرانزمین؛ به ویژه دختران مینابی که به فرشتگان آسمانی بدل شدند، را به خانوادههای داغدار و امت شهیدپرور ایران تسلیت میگوییم.
این سفارش رهبر شهید و عظیممان است که این فقدانها، تلخ و جانسوز است؛ اما نباید اجازه دهیم که اندوه، ما را از مسیر انقلاب دور کند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند شکوه اتحاد، همدلی، وحدت و انسجام هستیم. مسئولان باید با همدلی و همراهی کامل، در کنار مردم ایستاده و با تمام قوا، به تعدی، تجاوز و یاوهگوییهای دشمن پاسخ دهند.
قافله نویسندگان و هنرمندان، همواره در طول تاریخ، نقش مهمی در حفظ و تقویت روحیه ملی داشتهاند. در بحرانهای اجتماعی، آنها با هنرشان، اعتماد را به دلها باز میگردانند، روحیه مردم را بالا میبرند و مردم و ملت را که خود نیز جزئی از این اقیانوس هستی بخش به معنای وطن هستند را به ایثار و فداکاری تشویق میکنند. صدای هنرمندان، صدای امید است، صدای اتحاد است، صدای ایران است.
وحدت ملی، سپر دفاعی ما در برابر توطئههای دشمن است. با حفظ این وحدت، میتوانیم بر تمام مشکلات غلبه کنیم و به سوی آیندهای روشن، پُرامید و پیروزی نهایی گام برداریم.
ایکنا در این ایام که قلب مردمان ایرانِ جان و وطنمان از شهادت رهبر عظیمالشانمان خون است و هر آئینه خبر شهادت غیورمردان نیروهای مسلح و هموطنان عزیزتر از جانمان بر این داغ و خون میافزاید؛ به سراغ قافله پُرغصه و پُرقصه ایرانزمین رفته است و پیام تسلیت آنها تا بلندای دعوت به وحدت و انسجام مردمان نجیب و شریف ایرانزمین را در مسیر همدلی و یکپارچگی تا پیروزی نهایی وعده داده شده خون بر شمشیر با مخاطبان خود تقسیم میکند.
خبرگزاری ایکنا در سیزدهمین قسمت از روایت «از سوگ رهبر تا بلندای وحدت» به سراغ حجتالاسلام علی اکبر رنجبران؛ نویسنده ادبیات عاشورایی، مدرس حوزه و دانشگاه رفته است که در ادامه پیام او را خطاب به ملت شریف، نجیب، متحد و همیشه در صحنه ایران میخوانیم.
بسمالله الرحمن الرحیم
به عنوان یکی از خادمان کوچک ملت مؤمن و متدین ایران اسلامی، در لباس نوکری امام زمان (ارواحنا فِدا) و به عنوان یکی از معلمان خدمتگزار در حوزه علمیه تهران که مشغول نوشتن و درس گفتن در سنگر اعتقاد و باور دینی هستم؛ به نوبه خود، ضایعه جبران ناپذیر شهادت و فقدان مظلومانه رهبر معظم انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای(قدسالله نفسه الزکیه) را به همه ارادتمندان آن یگانه دوران تسلیت و تبریک عرض میکنم.
تسلیت به محضر صاحبالامر؛ ملت بزرگ و شریف ایران، بابت فقدان شخصیتی که به این زودی جای خالی او پُر نمیشود؛ آنچنانکه آن ظریف چنین گفت:
صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را
تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید
اگرچه خدای متعال وعده داده است و سنت بدون تغییر خدای متعال است که «هر نشانه و آیهای را نسخ کنیم، یا آن را به دست فراموشی بسپاریم، بهتر از آن یا یا مانندش را میآوریم. مگر شما نمیدانید که خدا بر هر کاری تواناست».
تبریک عرض میکنم! تبریک به ملت مسلمان و ملت بزرگ ایران که مردی را در دامن خود پروراند که مانند فانوسی در این دریای متلاطم عالَم، چراغ هدایت مردم، نجات دین و میهن و مردم ایران بود و به مناسبت داشتن مردی بیمانند که حقیقتا تابید و درخشید؛ مردی از جنس بهترین شاگردان انبیا و اوصیای الهی در عصر و زمان ما که ما مفتخر بودیم تا سالهایی را با او نفس بکشیم.
اگرچه امروز باید به محضر ایشان عرض کنیم شرمندهایم از اینکه بی شما نفس میکشیم؛ قلبهای ما از غصه جانکاه این شهادت بزرگ و همچنین شهادت «دختران مدرسه میناب» به سختی میتپد و اگر غالب تُهی کنیم، کسی ما را ملامت نمیکند.
بغض، راه گلوی ما را بسته است؛ اما زنهار که وقت مویه، گریه و ناله نیست و باید بر دشمن غدار تاخت و طومار او را درهم پیچید. وقت بیداری و هوشیاری ملت مسلمان ایران است؛ وقت حضور در میدان است تا خدا بار دیگر آیه وعده شده خود را برای جلوداری و هدایت ملت بزرگ ایران نشان دهد.
امروز، حضور در میادین و مراسم خیابانهای شهرهای ما از واجبات عینی برای هر فرد ایرانی است. انشاءالله نصرت و پیروزی خدا نزدیک است. والسلام علیکم و رحمهالله و برکاته.
انتهای پیام