درودا
کفن دریده و بیمزار،
- جنازه خود بر دوش-
از دریا خواهم گذشت.
من
در خلیجِ به خون شسته پارسیان
سرانگشتِ بینوشتِ خویش را
جا گذاشتهام.
نگاهشان کنید!
هوارِ هزار هیولا
بر سَرِ ستاره کشیدهاند،
نمیدانند... نمیدانند
ستاره با مرگِ خود
دوباره به آسمان باز خواهد گشت.
ما هزارههاست
زیرِ بارشِ بُرادهها
از ملالِ مرگ عبور کردهایم.
زنهار...!
این بار
خداوندِ این مردمِ خسته
خود به آوردگاهِ آدمی آمده است
تا دشنه از دو کتفِ شهیدان
به دَر آورد.
انتهای پیام