صفحه نخست

فعالیت قرآنی

سیاست و اقتصاد

بین الملل

معارف

اجتماعی

فرهنگی

شعب استانی

چندرسانه ای

عکس

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

خراسان جنوبی

بوشهر

چهارمحال و بختیاری

خراسان رضوی

خراسان شمالی

سمنان

خوزستان

زنجان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویر احمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

بازار

صفحات داخلی

کد خبر: ۴۳۵۲۰۳۷
تاریخ انتشار : ۲۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۴:۴۰
علی میرسپاسی در پیامی به همایش «امر ملی و جنگ» بیان کرد

یک استاد جامعه شناس در همایش «امر ملی و جنگ» با تبیین ابعاد جامعه‌شناختی نبرد اخیر، جنگ را آینه‌ای دانست که همزمان زخم‌های انباشته و ظرفیت‌های همدلی جامعه ایران را نمایان کرد و مفهوم میهن را در پیوند با سرنوشت مشترک مردم بازتعریف کرد.

به گزارش ایکنا علی میرسپاسی، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه نیویورک، در پیام صوتی خود به همایش «امر ملی و جنگ» در دانشگاه شهید بهشتی، با اشاره به تأثیرات جنگ اخیر بر جامعه ایران اظهار کرد: جنگ، بیش از آنکه یک گسست ناگهانی باشد، ادامه همان جامعه‌ای است که پیش از آن وجود داشت؛ با این تفاوت که بسیاری از واقعیت‌های پنهان را آشکارتر و عریان‌تر پیش چشم ما قرار داد. 

وی افزود: تجاوز اخیر اسرائیل و آمریکا علیه ایران، صرفاً یک رخداد بیرونی نبود، بلکه به لحظه‌ای تبدیل شد که جامعه ایران توانست تصویر واقعی‌تری از خود ببیند؛ تصویری که هم زخم‌ها و بحران‌های انباشته را نمایان کرد و هم ظرفیت‌های انسانی و همدلی موجود در میان مردم را.

میرسپاسی با اشاره به شرایط اجتماعی ماه‌های اخیر گفت: جامعه ایران پیش از جنگ نیز با نوعی فرسودگی، بی‌اعتمادی و اضطراب جمعی مواجه بود و جنگ این شکاف‌ها و تلخی‌ها را روشن‌تر کرد؛ از خشونت کلامی و ناامیدی گرفته تا گرایشی که راه نجات را بیرون از مرزها جست‌وجو می‌کرد.

وی ادامه داد: با این حال، جنگ فقط آشکارکننده رنج‌ها نبود، بلکه وجوه دیگری از جامعه ایران را نیز نمایان ساخت؛ اینکه مردم در روزهای بحران، بیش از همیشه به یکدیگر نزدیک شدند، از هم مراقبت کردند و دغدغه حفظ زندگی و سرنوشت مشترک را داشتند.

این استاد جامعه‌شناسی تأکید کرد: در روزهای جنگ، مفهوم میهن از یک واژه یا تصویر تاریخی فراتر می‌رود و به واقعیتی زنده و ملموس بدل می‌شود؛ واقعیتی که با زندگی، دردها و امیدهای مردم معنا پیدا می‌کند، نه صرفاً با روایت‌های گذشته یا آرزوهای آینده.

انتهای پیام