صفحه نخست

فعالیت قرآنی

سیاست و اقتصاد

بین الملل

معارف

اجتماعی

فرهنگی

شعب استانی

چندرسانه ای

عکس

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

خراسان جنوبی

بوشهر

چهارمحال و بختیاری

خراسان رضوی

خراسان شمالی

سمنان

خوزستان

زنجان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویر احمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

بازار

صفحات داخلی

کد خبر: ۴۳۵۷۳۶۷
تاریخ انتشار : ۲۳ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۰:۲۵
گفت‌و‌گو با حجت‌الاسلام اشهد/ ۴

حجت‌الاسلام حسین اشهد، استاد حوزه در گفت‌وگو با ایکنا درباره پذیرش فضائل امیرالمؤمنین(ع) می‌گوید: چرا برخی، به‌رغم اقامه حجت‌های روشن و بیان فضائل و مناقب امیرالمؤمنین(ع) و عترت رسول خدا(ص)، در برابر این برتری‌ها سر تعظیم نمی‌اندازند و حقیقت را نمی‌پذیرند؟ پاسخ این مسئله را می‌توان در تحلیل روانی و کلامی «تکبر» جست‌وجو کرد؛ وضعیتی مشابه با سرکشی ابلیس در برابر فرمان سجده بر آدم ابوالبشر. همان‌گونه که در قرآن آمده است: «فَسَجَدُوا كُلُّهُمْ إِلَّا إِبْلِيسَ» (همه سجده کردند جز ابلیس). ابلیس با تکیه بر یک استدلال ظاهری و مادی، خود را برتر دید و گفت: «أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ» (من از او بهترم؛ چرا که مرا از آتش آفریدی و او را از گل). در واقع، ریشه پذیرفتن یا نپذیرفتن حق، در تضاد میان «تکبر» و «تعبد» است.

انتهای پیام