به گزارش ایکنا به نقل از کانترپانچ، در بیست‌وپنجمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، آمریکا دوباره گرفتار موج تازه‌ای از «دشمن‌سازی» شده اما این بار، همان‌طور که قابل پیش‌بینی بود، هدف، کسانی هستند که ادعا می‌شود که مسلمان هستند.
نمونه روشن این بازی سرزنش، حمله «رودی جولیانی» شهردار پیشین نیویورک، به شهردار کنونی شهر، «زهران ممدانی» است.
جولیانی در آستانه مراسم بزرگداشت ۱۱ سپتامبر گفت: «برایم توهین‌آمیز است که شهردار جدید که مسلمان است، در این مراسم شرکت کند.»
او ممدانی را با عاملان حمله ۱۱ سپتامبر مقایسه و ادعا کرد مسلمانان «در حال تسلط بر بخش‌هایی از آمریکا و اروپا» هستند.
برچسب‌زنی به مسلمانان پس از حملات ۱۱ سپتامبر
در هفته‌های پس از حملات ۱۱ سپتامبر، دولت فدرال بیش از ۷۰۰ فرد مهاجر که اهل غرب و جنوب آسیا بودند را در نیویورک و نیوجرسی بازداشت کرد؛ بازداشت‌هایی که به‌دلیل «ظن ارتباط با حملات» انجام شد اما تحقیقات وزارت دادگستری بعدها نشان داد این ظن‌ها بسیار ضعیف بوده است.
در سال ۲۰۱۱، خبرگزاری آسوشیتدپرس چیزی را تأیید کرد که مسلمانان نیویورک سال‌ها حدس می‌زدند؛ اینکه پلیس نیویورک از مساجد، گروه‌های دانشجویی و کسب‌وکارهای مسلمانان جاسوسی می‌کرد اما این برنامه هیچ سرنخی تولید نکرد و حتی یک پرونده تحقیقاتی هم باز نشد.
جنگ همیشگی با دشمن!
سفیدپوستان آمریکا از پیش از تشکیل کشور، همواره با «دشمن» می‌جنگیدند. در اینترنت فهرست مفصلی از جنگ‌های میان مهاجران اروپایی و بومیان آمریکا از ۱۶۲۲ تا ۱۸۹۰ منتشر شده که تاریخی خونین را نشان می‌دهد
از نخستین جنگ‌ها، جنگ پیکوآت (۱۶۳۶–۱۶۳۸) بود که میان مهاجران انگلیسی و قبایل پیکوآت، ناراگانست و موهیگان در نیوانگلند رخ داد. سپس جنگ متاکوم (۱۶۷۵–۱۶۷۶) پس از محاکمه و اعدام سه مرد وامپانوآگ توسط کلونی پلیموث آغاز شد؛ کلونی‌ای که زمین‌های بومیان را تصرف کرده بود.
«دشمن» می‌توانست مهاجر خارجی هم باشد. در ۱۷۸۷، رئیس‌جمهور وقت آمریکا که «جان آدامز» بود چهار قانون «بیگانگان و فتنه» را امضا کرد که در میان آن‌ها قانون «دوستان بیگانه» هم وجود داشت که به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد هر مهاجری را که خطرناک می‌دانست اخراج کند و همچنین اجازه اخراج مهاجران کشورهای در جنگ با آمریکا را می‌داد.
در این شرایط، مهاجران کاتولیک در شمال‌شرق آمریکا هدف حملات پروتستان‌ها بودند، آن‌هم از ترس اینکه پاپ بر انتخابات آمریکا اثر بگذارد و کاتولیک‌ها از جمهوری‌خواهان حمایت کنند.
پروتستان‌های نیویورک نیز از رشد جمعیت ایرلندی‌های کاتولیک که از چندصد نفر در سال ۱۷۷۶ به حدود ۳۵ هزار نفر در سال ۱۸۳۰ رسید، خشمگین بودند. در ۱۸۳۱، اعضای جنبش ضدکاتولیک «نودونستان» کلیسای کاتولیک سنت مری را به آتش کشیدند.
خشونت علیه لاتین‌تبارها
پس از الحاق تگزاس در ۱۸۴۵ و جنگ آمریکا و مکزیک که دو سال طول کشید، آمریکا ۵۵ درصد خاک مکزیک را تصرف کرد. امروز، اداره سرشماری آمریکا می‌گوید بیش از ۶۸ میلیون آمریکایی یعنی ۲۰٪ جمعیت ای نکشور لاتین‌تبارند.
خشونت ضدلاتین‌تبارها سابقه طولانی دارد. در یک مورد در سال ۱۹۱۸، رنجرهای تگزاس، سربازان آمریکایی و افراد محلی ۱۵ مرد و پسر مکزیکی را در پورونیر به‌اتهام راهزنی کشتند.
گزارش کنگره آمریکا نشان می‌دهد جمعیت پورتوریکویی‌ها در سرزمین اصلی از ۱۵۰۰ نفر در ۱۹۱۰ به ده برابر در ۱۹۲۰ و سپس پنج برابر دیگر در دهه بعد رسید. در دهه ۱۹۵۰، مهاجرت پورتوریکویی‌ها چنان افزایش یافت که مورخان آن را «مهاجرت بزرگ» نامیدند که در آن حدود ۴۷۰ هزار نفر یعنی ۲۱٪ جمعیت جزیره بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ به آمریکا رفتند.
در ۱۹۲۶، حدود ۲۰ هزار پورتوریکویی در منطقه ایست‌هارلم زندگی می‌کردند و تنش میان آن‌ها و ساکنان یهودی قدیمی بالا گرفت و در تابستانی داغ، «شورش هارلم» رخ داد.
خشونت ضدلاتین‌تبارها ادامه دارد. گزارش گاردین می‌گوید لاتین‌تبارهای حومه نیویورک بارها هدف حمله سفیدپوستان بوده‌اند. در سال ۲۰۰۰، دو مرد دارای خال‌کوبی نمادهای سفیدبرترپنداری، دو کارگر مکزیکی را به بهانه کار به ساختمانی خلوت بردند و آن‌ها را با چاقو زدند.
جنگ علیه چینی‌ها
نخستین ملوانان چینی در ۱۷۸۵ به بالتیمور رسیدند، اما جمعیت قابل‌توجه چینی‌ها پس از تب طلا در کالیفرنیا شکل گرفت. در ۱۸۶۲، قانون ضدکولی مالیات بر کارگران آسیایی و کارفرمایان آن‌ها وضع کرد.
نژادپرستی ضدچینی پس از جنگ داخلی شدت گرفت و به قانون «طرد چینی‌ها» در ۱۸۸۲ انجامید؛ قانونی که ورود کارگران چینی را برای ۱۰ سال ممنوع کرد. در ۱۸۷۱، پس از کشته شدن یک پلیس در درگیری‌های چینی‌ها در لس‌آنجلس، صدها سفیدپوست و لاتین‌تبار به محله چینی‌ها حمله کردند و نزدیک به ۲۰ نفر را از جمله یک پسر ۱۳ ساله و یک پزشک به دار آویختند.
این قانون همچنین همه چینی‌هایی را که وارد یا خارج می‌شدند مجبور به حمل گواهی هویت می‌کرد. این نخستین قانون تاریخ آمریکا بود که محدودیت گستردهٔ مهاجرتی اعمال می‌کرد. این قوانین تا ۱۹۴۳ لغو نشدند.
در ۱۸۸۵، در راک‌اسپرینگز وایومینگ، معدن‌چیان سفید به معدن‌چیان چینی حمله کردند، خانه‌هایشان را آتش زدند و حدود ۲۸ نفر را کشتند. سال بعد، سفیدپوستان تقریباً همه چینی‌های سیاتل را جمع کردند و با زور سوار کشتی کردند تا شهر را ترک کنند. سال بعد، ۳۴ معدن‌چی چینی در اورگان به کمین سفیدپوستان کشته شدند.
در نیویورک، در ۱۹۰۹، قتل یک مبلغ مسیحی در محله چینی‌ها باعث موج خشونت ضدآسیایی شد.
طبق گزارش کالج کویینز، ملوانان چینی از حدود ۱۸۳۰ در منهتن پایین ساکن شدند. محله چینی‌ها تا ۱۸۹۸ گسترش یافت و امروز بیش از ۲۰ خیابان را شامل می‌شود. در کویینز، مزارع سبزیجات و خشکشویی‌های چینی در دهه ۱۸۸۰ شکل گرفت.
شباهت‌های تاریخی با اسلام‌هراسی امروز
نویسنده سپس به شباهت این تاریخ با اسلام‌هراسی امروز اشاره می‌کند و می‌نویسد: در ۱۹۴۲، رئیس‌جمهور وقت «تئودور روزولت» فرمان اجرایی ۹۰۶۶ را صادر کرد که اجازه تخلیه همه افراد «تهدیدکننده امنیت ملی» از ساحل غربی را می‌داد.
طبق این قانون، بیش از ۱۲۰ هزار ژاپنی‌تبار شامل شهروندان آمریکایی در اردوگاه‌های محصور و نگهبانی‌شده در ۱۰ ایالت زندانی شدند.
در سال ۲۰۲۰، «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، کووید را «ویروس چینی» نامید و موج حملات ضدآسیایی سراسر این کشور را فرا گرفت.
پلیس در دست‌کم ۱۳ ایالت گزارش حملات نفرت‌محور را ثبت کرد. کمیسیون حقوق بشر نیویورک ۱۳۳ مورد تبعیض ضدآسیایی ثبت کرد و پلیس ۱۴ پرونده نفرت‌محور را بررسی کرد.
نیویورک پست گزارش داد که پیش از این حملات، در سال ۲۰۲۰ حتی یک جرم نفرت‌محور ضدآسیایی ثبت نشده بود اما تا پایان سال، این رقم به ۳۰ مورد رسید یعنی ۹۰۰ درصد نسبت به ۲۰۱۹ افزایش یافته است.
نویسنده در پایان می‌گوید «دشمنان امروز» شامل مهاجران بدون مدرک، جامائیکایی‌ها و کسانی است که وضعیت حمایتی موقت خود را از دست می‌دهند.
طبق این گزارش، این گروه‌ها نقش سیاسی دارن و آن، این است که «توجه مردم را از صاحبان قدرت منحرف می‌کنند و به سمت کسانی می‌برند که عملاً بی‌قدرت‌اند. حالا دشمن بعدی چه کسی خواهد بود؟»
مطالب مرتبط
