صفحه نخست

فعالیت قرآنی

سیاست و اقتصاد

بین الملل

معارف

اجتماعی

فرهنگی

شعب استانی

چندرسانه ای

عکس

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

خراسان جنوبی

بوشهر

چهارمحال و بختیاری

خراسان رضوی

خراسان شمالی

سمنان

خوزستان

زنجان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویر احمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

بازار

صفحات داخلی

کد خبر: ۴۳۷۸۲۶۰
تاریخ انتشار : ۰۲ مهر ۱۴۰۵ - ۲۲:۰۴
قطب‌الدین صادقی:

استاد و هنرمند برجسته تئاتر و سینما با هشدار نسبت به تقلیل شاهنامه به ابزاری ایدئولوژیک، تأکید کرد: فردوسی ابزار نژادپرستی و افکار نیست‌انگارانه نیست، بلکه او در دوره‌ای که هویت ایران انکار و سرکوب شده بود، در مسیر دادخواهی و دفاع از مظلومان سخن گفت.

به گزارش خبرنگار ایکنا از کرمانشاه قطب‌الدین صادقی استاد و هنرمند برجسته تئاتر و سینما، در آیین پایانی دوره تربیت مربی شاهنامه‌خوانی و شاهنامه پژوهی که امروز ۲ مهرماه در تالار انتظار برگزار شد، با اشاره به ضرورت بازخوانی شاهنامه در روزگار معاصر اظهار کرد: بازگشت به شاهنامه در هر دوره‌ای ارزشمند است، اما در این مسیر چند خطر وجود دارد که باید مراقب آنها باشیم.

 وی افزود: خطر اول، گرفتار شدن در تعاریف احساساتی، جملات تکراری و انشاهای بی‌سر و ته است. تقریباً همه ستایش می‌کنند، اما هیچ‌کس آرمان‌ها را نمی‌خواند. 

این پژوهشگر ادبیات تصریح کرد: خطر دوم، تکرار عین شاهنامه بدون نوآوری است که نشانه فرهنگ پویا نیست و به زایش نمی‌انجامد و خطر سوم که مهم تر است، تبدیل شاهنامه به ابزار ایدئولوژیک و تبلیغاتی است. فردوسی ابزار نژادپرستی و افکار نیست‌انگارانه نیست؛ او در دفاع از مظلومان نوشته، نه ظالمان، آن هم در زمانی که ایران سرکوب‌شده و هویتش انکار شده بود.

وی افزود: اگر می‌خواهید صاحب هویت شوید، نخست آنچه دارید را با تحلیل، منطق و روش‌شناسی بشناسید و دسته‌بندی کنید، نه با احساس و هیجان کاذب. سپس بر اساس این شناخت دست به تولید بزنید؛ شعر بگویید، موسیقی بیافرینید، نمایش و داستان و سریال بسازید و در ادامه باید مداومت داشته باشید؛ تولید پیاپی ضامن بقا و تبدیل شدن به جریان فکری است تا خلأ فرهنگی ایجاد نشود.

صادقی با ستایش خردورزی، زبان هوشمند و گنجینه واژگانی فردوسی تأکید ادامه داد: آنچه مایه استقلال یک ملت است، پیش از صنعت و تکنولوژی، فلسفه و تفکر مستقل است. فردوسی اهل فلسفه نیست اما حکیم است چون جهان‌بینی فلسفی دارد. کار بزرگ هنر و ادبیات، گفتن از زیبایی‌ها، فضیلت‌ها و ارزش‌های مثبت یک مردم و سرزمین است و از این راه می‌توان مملکت و فرهنگ را دوست داشت و فردوسی در این مسیر حرکت کرد.

انتهای پیام