صفحه نخست

فعالیت قرآنی

سیاست و اقتصاد

بین الملل

معارف

اجتماعی

فرهنگی

شعب استانی

چندرسانه ای

عکس

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

خراسان جنوبی

بوشهر

چهارمحال و بختیاری

خراسان رضوی

خراسان شمالی

سمنان

خوزستان

زنجان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویر احمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

بازار

صفحات داخلی

کد خبر: ۴۳۸۲۹۰۸
تاریخ انتشار : ۲۵ مهر ۱۴۰۵ - ۰۸:۵۰
یادداشت

به قلم حجت‌الاسلام والمسلمین علی‌احمد پناهی، دانشیار روانشناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

در تالار بزرگان تاریخ، آنچه یک خدمت را از یک کار ساده متمایز می‌کند، روح حاکم بر آن است؛ روحی که از عشق و از نگاه قدسی به رنج دیگری سرچشمه می‌گیرد.

در روز پرستار، اگر بخواهیم به جست‌وجوی معنای حقیقی مراقبت بپردازیم، چشمان ما ناگزیر به‌سوی قامت بلند حضرت زینب(س) معطوف می‌شود؛ زنی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، پرستار آگاهی و مراقب ایمان بود.

پرستاری، فراتر از درمان جراحتی جسمانی، هنر آرامش‌بخشی به جان‌های لرزان است. حضرت زینب(س) در میانه طوفان کربلا، نه تنها مراقب سلامت جسمانی عزیزان، که نگهبان سلامت روحی و ثبات کلام خاندان نبوت بود.

او در آن روزهای پر از رنج، تجسم آن «مراقبت صبورانه» بود که با نگاهی مهرورزانه، بر زخم‌های تاریخ مرهم می‌نهاد و با کلامی استوار، از فروپاشی معنا جلوگیری می‌کرد. در تاریخ کربلا، در حالی‌که زخم‌ها بر تن رنج‌دیدگان نشسته بود، حضرت زینب(س) فراتر از یک مشاهده‌گر، نقش یک نگهبان معنا را بر عهده گرفت. او دانست که اگر مراقبت تنها به درمان زخم‌های جسمانی محدود شود، رنج بزرگ‌تر یعنی فقدان معنا و هویت، جان جامعه را خواهد درید. 

او با ایستادگی و کلام خود، از فروپاشی روانی و معنوی آنچه باقی مانده بود، محافظت کرد. او به ما آموخت که پرستاری حقیقی، یعنی مراقبت از کرامت انسانی در لحظاتی که این کرامت در لبه نابودی قرار دارد.

پرستاری بدون عشق، تنها یک تکنیک است و بدون مسئولیت، تنها یک وظیفه. اما حضرت زینب(س) این دو را با هم درآمیخت. او مراقبت از خاندان و مریدان را نه از سر اجبار، که از سر یک مسئولیت عاشقانه می‌پذیرفت.

او به ما تعلیم داد که در مسیر خدمت به انسان، باید میان دقت علمی (در حفظ سلامت) و لطافت قلبی (در مواجهه با رنج) پلی از جنس ایمان بنا کرد.

پرستارانی که امروز در مسیر شفابخشی گام برمی‌دارند، درواقع میراث‌داران آن سبک از خدمت هستند؛ خدمتی که در آن، «دستان درمانگر» با «قلب مهربان» گره می‌خورد. ای خدای من! در این روز، به هر آن کس که با دستان خود و با نگاه مهرآمیزش، درد انسانی را تسکین می‌دهد، از فیض زینبی صبوری و ایثار عطا کن؛ تا مراقبت، از یک وظیفه، به یک عبادت بی‌کران بدل شود.

فرجام سخن

در روز پرستار، تکریم آنان که دست‌هایشان با درد دیگران گره خورده، درواقع تجلی ستایش همان روحی است که حضرت زینب(س) در کربلا به نمایش گذاشت؛ روحی که می‌داند مراقبت، تنها درمان یک بیماری نیست، بلکه تداوم بخشیدن به زندگی و حفاظت از شکوه انسانیت. در برابر تاریکی‌هاست.

ای پرستاران، شما در هر بار که با نگاهی مهربان بر دردی چشم می‌دوزید، درواقع بخشی از آن میراث زینبی را زنده نگه می‌دارید.

انتهای پیام