دبیر شورای توسعه فرهنگ قرآنی تأکید کرد
به گزارش خبرنگار ایکنا، حجت‌الاسلام و‌المسلمین سیدمصطفی حسینی دبیر شورای توسعه فرهنگ قرآنی در نخستین گردهمایی دبیران کارگروه‌های استانی توسعه آموزش عمومی قرآن کشور که امروز چهارشنبه 6 آبان برگزار شد، طی سخنانی گفت: معاون پرورشی که در یک استان دبیری کارگروه کمیسیون آموزش عمومی قرآن را به عهده دارد، گستره فعالیتش وسیع است. در اینجا این پرسش مطرح می‌شود که فردی با این میزان از مسئولیت چگونه می‌تواند به همه امور رسیدگی کند؟
وی ادامه داد: الگوی عملی برای انجام مسئولیت‌ها از سوی دبیران کارگروه‌ها باید رهبر شهید انقلاب اسلامی باشد که با وجود مسئولیت سنگینی که در رأس امور کشور داشتند، همواره به این موضوع تأکید داشتند که با یک برنامه‌ریزی صحیح می‌توان به همه آنها رسید. خود ایشان می‌گفتند وقتی در کارهایم برنامه‌ریزی و اولویت‌بندی داشتم چه بسا وقت زیاد هم می‌آوردم.
حسینی تصریح کرد: براساس این شیوه توصیه می‌شود که دوستان در استان‌ها مجدانه به انجام مأموریت‌ها و امور محوله خود از سوی دبیرخانه کمیسیون آموزشی عمومی اهتمام داشته باشند و اینگونه نباشد که با توجیه مشغله زیاد، تحقق اهداف این کمیسیون را معطل بگذارند.
وی افزود: در این مسیر گاه نیاز به این نیست که همه چیز از نو تجربه شود؛ گاه تجربیات پیشکسوتان و در میان گذاشتن آنها می‌تواند کار را تسریع ببخشد. لزوماً آنچه هم که بیان می‌شود نباید روایت پیروزی و دستاوردها باشد، گاه روایت شکست‌ها نیز اعتباری به قدر تجربیات پیروزی دارد.
دبیر شورای توسعه فرهنگ قرآنی کشور گفت: دبیران و مسئولان استانی توسعه آموزش عمومی قرآن کشور اگر نسبت به زیرمجموعه‌های خود، قابلیت و ظرفیت‌هایی که در نزد هر کدام از آنها وجود دارد، اشراف داشته باشند قادر خواهند بود، عملکرد مطلوب‌تری را به واسطه واسپاری برخی کارها شاهد باشند. لذا به دنبال شناخت حلقه‌های میانی به عنوان بازوان کمکی در امر پیشبرد اهداف سند راهبردی توسعه آموزش عمومی قرآن باشید.
وی گفت: معمولاً مراجع آموزش قرآن به ویژه در مدارس مشخص هستند، اما گاه ملاحظه می‌شود که شیوه انتقال مفاهیم قرآنی در ارتباط معلم و متعلم قرآنی چندان کارساز نیست؛ دلیل آن هم استفاده از شیوه‌هایی است که شاید دیگر جذابیتی برای قرآن‌آموزان نداشته باشد؛ در مقابل بعضاً با مواردی روبرو می‌شویم که مثلاً فرد یا معلمی که به ظاهر هیچ ربطی به آموزش قرآن نداشته باشد، در سایر کلاس‌های درسی و محیط‌های آموزشی شیوه یا محتوایی را ارائه می‌کند که اتفاقاً قادر است قرآن را به نحوی شایسته و جذاب به مخاطب منتقل کند. باید این تجارب شناسایی و در امر آموزش عمومی قرآن به کار گرفته شود.
حسینی در پایان گفت: باید یک معلم قرآن ابتدا خود نسبت به کتابی که به امر تعلیم آن مبادرت می‌ورزد باورمند باشد و در عرضه آنها به گونه‌ای عمل کند که متعلم قرآن به تفاوتی که کتاب قرآن با سایر کتاب‌های آموزشی دارد، واقف شود. اینکه هم خودمان به این امر ایمان داشته باشیم که قرآن زندگی خود و فرزندانمان را واکسینه می‌کند و هم در تلاش باشیم که این باور به نسل‌های بعدی نیز منتقل شود.
انتهای پیاممطالب مرتبط
