۲۵۲ شب ایستادگی مردم؛ باران هم مانع نشد

بارش شدید باران در قم، خیابان‌ها و میدان‌های شهر را خیس کرده بود؛ با فرارسیدن ساعات پایانی روز، خیابان‌ها و میدان‌های شهر حال‌وهوای متفاوتی به خود می‌گیرند. در گوشه‌وکنار شهر، گروه‌هایی از مردم گردهم می‌آیند؛ برخی پرچم‌هایی در دست دارند، برخی با دوستان و اعضای خانواده خود در تجمعات مردمی حضور پیدا کرده‌اند و برخی دیگر تنها برای تماشای آنچه در اطرافشان می‌گذرد، به خیابان آمده‌اند. تجمعاتی که هر شب، چهره‌های تازه‌ای به خود می‌گیرند و روایت‌های متفاوتی از احساسات، باورها، نگرانی‌ها و خواسته‌های مردم را در کنار یکدیگر قرار می‌دهند.

در میان جمعیت، اقشار مختلفی به چشم می‌خورند؛ از جوانانی که با شور و هیجان در تجمع حضور دارند تا سالمندانی که با تجربه سال‌های گذشته به صحنه نگاه می‌کنند. زنان و مردان هرکدام به دلیلی در این جمعیت حضور یافته‌اند و تلاش می‌کنند به شیوه خود، احساس و دیدگاهشان را بیان کنند. در این میان، حضور خانواده‌ها و مادرانی که همراه فرزندانشان در این تجمعات دیده می‌شوند، توجه بسیاری را به خود جلب می‌کند؛ حضوری که پرسش‌هایی درباره انگیزه، احساس مسئولیت، نگرانی‌های مادرانه و نگاه آنان به آینده به همراه دارد.

پرچم‌هایی که در میان جمعیت برافراشته می‌شوند، شعارهایی که گاه در فضای شب طنین‌انداز می‌شوند و گفت‌وگوهایی که میان حاضران شکل می‌گیرد، هرکدام بخشی از فضای این گردهمایی‌ها را به تصویر می‌کشند. در چنین فضایی، هر فرد داستانی برای گفتن دارد؛ داستانی از انتخاب، باور، امید، نگرانی یا حتی تردید.

ایستادگی یک بانوی ایرانی با پرچم ایران

اما پشت هر چهره در میان جمعیت، روایتی شخصی نهفته است؛ روایتی که شاید در هیاهوی تجمع کمتر شنیده شود؛ زهرا امامی از بانوانی که بیش از ۲۰۰ شب در تجمعات شبانه میدان مفید حضور فعال داشته است، در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا، از تجربه نخستین حضور خود با پرچم ایران سخن گفت و اظهار کرد: نخستین شبی که پرچم ایران را به دست گرفتم، دستانم می‌لرزید. پرچم کوچکی بود، اما وقتی دیدم مردم با من همراه و هم‌صدا می‌شوند، احساس کردم این حرکت دیگر تنها به من تعلق ندارد و به یک همراهی جمعی تبدیل شده است. امروز حتی زیر باران و برف و در هوای سرد پرچم بلندتر و برافراشته‌تر از گذشته است، چراکه دیگر متعلق به یک نفر نیست و نمادی از همبستگی همه ماست.

وی در پاسخ به پرسشی درباره مفهوم و نماد پرچم ایران در ذهن خود، بیان کرد: با دیدن پرچم همیشه به یاد حضرت زینب(س) می‌افتم؛ بانویی که پس از واقعه کربلا، پرچم پیام عاشورا را برافراشته نگه داشت. ما زنان ایرانی نیز با الهام از همان اراده و استقامت، پرچم کشورمان را بالا نگه می‌داریم و اجازه نمی‌دهیم بر زمین بیفتد. این پرچم صرفاً تکه‌ای پارچه نیست، بلکه نماد ایستادگی و یادآور کسانی است که در راه آن به شهادت رسیده‌اند.

این بانوی حاضر در تجمعات شبانه، در توصیف فضای این گردهمایی‌ها نیز گفت: فضای تجمعات بسیار خوب و صمیمی است، چراکه همه با هدفی مشترک در کنار یکدیگر حضور پیدا کرده‌ایم. دیدن زنانی که با وجود دشواری‌ها و سختی‌ها، هر شب در این جمع‌ها حاضر می‌شوند، برای من انگیزه‌بخش و دلگرم‌کننده است و اراده‌ام را برای ادامه این مسیر تقویت می‌کند.

خستگی در مسیری که خودم انتخاب کرده‌ام معنایی ندارد

هادی حبیب‌نژاد از حاضران در تجمعات شبانه میدان توحید در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا در قم، با اشاره به حضور مستمر خود در این تجمعات اظهار کرد: از همان روزهای ابتدایی در این گردهمایی‌ها شرکت می‌کردم. در ابتدا همراه همسرم می‌آمدم و پس از مدتی به‌تنهایی در تجمعات حضور پیدا کردم. آن روزها احساس خاصی نداشتم و تنها به این فکر می‌کردم که باید کاری انجام دهم. به‌تدریج این مکان را به‌عنوان سنگر خود انتخاب کردم.

وی با اشاره به انگیزه خود برای برافراشته نگه‌داشتن پرچم بیان کرد: از همان ابتدا باور داشتم که این پرچم امانتی است که باید آن را حفظ کنم. آن را به دست نمی‌گیرم تا دیگران مرا ببینند، بلکه این کار پاسخی به کسی است که هر روز شاهد حضور من است. این پرچم برای من صرفاً یک تکه پارچه نیست؛ هر شب آن را به اهتزاز درمی‌آورم تا نشان دهم این سنگر همچنان پابرجاست و خالی نمانده است.

این فعال تجمعات شبانه در پاسخ به این پرسش که آیا تاکنون به پایان دادن حضور خود در این تجمعات فکر کرده است، گفت: هیچ‌وقت به خودم نگفته‌ام که دیگر بس است. یک بار کسی از من پرسید چرا خسته نمی‌شوی؟ در پاسخ گفتم این کار برای من حکم اضافه‌کاری را دارد، نه شغل اصلی. کار اصلی من زندگی است و حضور در اینجا کاری است که هر شب به‌صورت داوطلبانه انجام می‌دهم. وقتی انسان کاری را با انتخاب و اراده خودش انجام می‌دهد، خستگی آن برایش معنای دیگری پیدا می‌کند.

پرچم ایران؛ روایت هویت و باورهای یک مادر در تجمعات شبانه

در ادامه فاطمه جهانگیرزاده بانویی که فرزند کوچکش را در آغوش گرفته و در تجمعات شرکت می‌کند، در گفت‌وگو با ایکنا در پاسخ به اینکه چه شد که تصمیم گرفتید همراه فرزندتان در تجمع شبانه شرکت کنید، افزود: راستش مدت‌ها بود که اخبار و اتفاقات را دنبال می‌کردم. احساس می‌کردم نمی‌توانم فقط از پشت پنجره تماشاچی باشم. من هم یک مادر هستم، آینده فرزندم برایم اهمیت دارد و دلم می‌خواست حضورم را نشان بدهم.

وی در پاسخ به اینکه وقتی پرچم را در دست گرفته بودید، چه احساسی داشتید، گفت: پرچم برای من نماد هویت، تعلق و احساساتم بود. وقتی آن را در دست گرفتم، احساس کردم بخشی از حرف‌ها و باورهایم را بدون نیاز به کلمات بیان می‌کنم.

این بانوی انقلابی در پاسخ به اینکه فرزندتان درباره حضور در تجمع چه سؤالی از شما پرسید، بیان کرد: از من پرسید: «مامان، چرا همه اینجا جمع شده‌اند؟» سعی کردم متناسب با سنش برایش توضیح بدهم که آدم‌ها گاهی برای بیان خواسته‌ها و باورهایشان دور هم جمع می‌شوند.

احساس می‌کنم بخشی از یک اتفاق بزرگ‌ هستم

پارسا نوش‌آبادی نوجوان ۱۷ ساله که حضور مستمری در تجمعات شبانه دارد، در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا گفت: از همان شب‌های ابتدایی در این تجمعات حضور داشتم. ابتدا بیشتر از روی کنجکاوی و همراهی با دوستانم به اینجا می‌آمدم، اما به‌مرور احساس کردم حضور در این جمع برایم معنای دیگری پیدا کرده است. اینجا می‌توانم احساسات و دغدغه‌هایم را بیان کنم و افرادی را ببینم که مثل من به مسائل جامعه اهمیت می‌دهند.

وی در پاسخ به اینکه چه چیزی باعث شده با وجود خستگی و مشکلات، همچنان در این تجمعات شرکت کند، اظهار کرد: به نظرم وقتی آدم به موضوعی احساس تعلق پیدا می‌کند، دیگر حضورش فقط به یک عادت تبدیل نمی‌شود. من بعضی شب‌ها خسته هستم یا درس و کارهای شخصی دارم، اما وقتی به اینجا می‌آیم و جمعیت را می‌بینم، احساس می‌کنم بخشی از یک اتفاق بزرگ‌تر هستم.

وحدت ملی؛ خط مقدم مقابله با دوقطبی‌سازی دشمن

در این رابطه، مجید بدری کارشناس سیاسی و نظامی در گفت‌وگو با ایکنا با اشاره به پیوند نیروهای مسلح با مردم گفت: رزمندگانی که با اعتقاد ایستاده بودند، وقتی ایستادگی مردم را در خیابان‌ها می‌دیدند، به شدت روحیه می‌گرفتند و می‌گفتند ما نباید اجازه دهیم اتفاقی برای مردم بیفتد.

کارشناس سیاسی و نظامی با بیان اینکه وحدت و انسجام ملی، هدف اصلی دشمن است، تصریح کرد: بحث وحدت و انسجام ملی را باید جدی گرفت. دشمن تاکنون نتوانسته با کار نظامی به اهداف خود برسد؛ برای اینکه بتواند دوباره حمله کند و روحیه‌ای به نیروهای خود در داخل و خارج از کشور بدهد، نیاز به ایجاد دو قطبی دارد و این دوقطبی همان از بین بردن وحدت و انسجام است. این انسجام ملی بسیار مهم است و هم رهبر شهید و هم رهبر عزیزمان بر این وحدت تأکید دارند و باید جلوی ایجاد دو دستگی گرفته شود.

وی با تأکید بر لزوم پرهیز از دو دستگی افزود: در تجمعات، گاهی می‌گویند شما امر به معروف کنید؛ اگر می‌خواهیم کاری انجام دهیم باید کار فرهنگی انجام دهیم، قرار نیست دو دستگی ایجاد شود. این وحدت دشمن را به زانو درمی‌آورد و اگر وحدت نبود، اتفاقات بسیار بدی در داخل کشور رخ می‌داد.

بدری بیان کرد: جوانان امروز باید چهار نقش ایمان، علم، تهذیب نفس و کسب اطلاعات را ایفا کنند. ما هر آنچه توانستیم انجام دهیم، با علم بومی خود به‌دست آوردیم.

حضور مردم در خیابان‌ها جلوه‌ای از جهاد است

وی در خصوص الزامات حضور مؤثر در عرصه جهاد افزود: برای حضور مؤثر در عرصه جنگ و جهاد، الزاماتی وجود دارد. اول اینکه بدانیم چرا باید جنگ و جهاد کنیم و وظایفمان چیست. گاهی حضور در میدان و خیابان تأثیری دارد که ثوابش از آنچه اعلام شده بیشتر است. آن یک ساعت که در میدان کنار خیابان پرچم به دست می‌گیریم و شعار می‌دهیم، نیز جهاد است و شاید ثواب کسی را داشته باشد که پای لانچر ایستاده است.

کارشناس سیاسی و نظامی چهار الزام اساسی را آگاهی، علم روز، تعهد و تهذیب نفس دانست و گفت: وقتی فهمیدیم چرا باید بجنگیم و جهاد کنیم، نیاز به علم روز دنیا داریم تا بدانیم اینجا چه باید کرد. نخبگان باید دنبال این علم بروند. دوم، متعهد باشیم به این کشور که «باید این را من درست کنم و استفاده کنم»؛ من متعهدم هر شب در خیابان بروم و در میدان بنشینم. سوم، تهذیب نفس؛ اگر نفس را در دست خودمان نگیریم، یک جا کم می‌آوریم و می‌گوییم «خانه‌ام از بین می‌رود، من شهید شوم، زن و بچه‌ام چه می‌شود؟» این تهذیب نفس و از خودگذشتگی می‌خواهد و اگر این نباشد، هیچ کاری از پیش نمی‌رود.

وی ایستادگی و مقاومت را درس‌های تاریخی دانست و افزود: بسیاری از مسائل را از مقاومت و پافشاری به دست آورده‌ایم. در بحث سایبری معروف است که آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها و کارشناسان رژیم صهیونیستی می‌گویند ایرانی‌ها به قدری صبرشان زیاد است که صبر می‌کنند تا نقطه نفوذی پیدا کنند و وارد سیستم‌های ما می‌شوند.

آنچه از روایت حاضران در تجمعات شبانه برمی‌آید، این است که حضور در این گردهمایی‌ها برای افراد مختلف، معنا و انگیزه‌ای متفاوت دارد؛ از احساس تعلق و وفاداری به باورها و نمادهای ملی گرفته تا دغدغه آینده نسل بعد و تلاش برای بیان دیدگاه‌های شخصی. روایت زنانی که پرچم را نماد هویت و ایستادگی می‌دانند، مردانی که استمرار حضور را نوعی مسئولیت تلقی می‌کنند و نوجوانانی که در جست‌وجوی هویت و شنیده‌شدن هستند، هرکدام بخشی از تصویری گسترده‌تر از این تجمعات را ترسیم می‌کند. در کنار این روایت‌های فردی، نگاه کارشناسی نیز بر اهمیت آگاهی، مسئولیت‌پذیری و حفظ انسجام اجتماعی تأکید دارد.