به گزارش ایکنا؛ کتاب «راز مادری؛ مادر و پناه بی‌عالمی جهان امروز» به همت سرای هنر و اندیشه انتشارات «کتاب سها» منتشر شد.
در مقدمه کتاب آمده است؛ در جهانی به سر می‌بریم که واژه‌ها بی‌معنا شده‌اند و از قدر و قیمت خود افتاده‌اند. بسان مردگانی بی‌روح و یخ‌زده‌اند که از آنها تنها لاشه و جسدی باقی مانده است. خانه، مادر، مرگ، زندگی و ... هیچ‌یک دیگر جان و معنای خود را ندارند. ما «خانه» را تنها جایی برای سکونت یا محل اسکان می‌فهمیم که تن‌مان را از سرما و گرما حفظ می‌کند. مادر را با مربی تربیتی یا خدمه‌ای برای خانه اشتباه گرفته‌ایم و در جنسیت زنانه محدودش کرده‌ایم. مرگ را مریضی‌ای لاعلاج می‌فهمیم که در پی تدارک درمانش هستیم و زندگی را تنها عقل معاشی می‌دانیم که برای مصرف امور روزمره‌مان درآمدی کسب کنیم. حال آنکه این واژ‌ها هر کدام روح و حیاتی داشته‌اند و به عبارتی هر کدام سرّ و رازی، که ما با آنها بیگانه شده‌ایم و دیگر کلمات و واژگان لق‌لقه زبان‌مان شده‌اند.
کتاب «راز مادری» نوشته‌ای در باب زنان و دفاع از جنس زنانه نیست، بلکه مجموعه گفتوگوهایی است که بنا دارد به «سرآغاز» آنچه فراموش کرده‌ایم برود و آنجا سراغ راز کلمات و واژگانی، چون مادری را بگیرد. مادری که روزی در خود، وجودی داشته که با آن، جان‌ها را گرم می‌کرده و نسبت‌ها را یاد آور می‌شده و عهد‌های سست و فراموش‌شده را محکم می‌کرده است.
در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: اگر نوعی بی‌عالمی را در زندگی خود و آنچه که بر ما می‌گذرد احساس می‌کنیم، آیا می‌شود راه یافتن و پیدا شدن این عالم را در نسبت با حضرت زهرا(س) و مادری آن حضرت انتظار کشید... حضرت زهرایی که ایشان را پاسدار و نگهبان ولایت می‌دانیم و بلکه شاید ولایت، مولود حضرت زهراست و این را در صلوات وارده بر آن حضرت هم می‌توان پیدا کرد: «اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ اَبی‌ها وَ بَعْلِها وَ بَنی‌ها وسِرِ المُستَودَعِ فیها» که انگار اوست که محور این عالم و محور ولایت است.
همچنین در بخش دیگری می‌خوانیم: هر قدر در جامعه بتوان راه کربلا را نشان داد و راه کربلا در جامعه تقویت شود، حضور زن در جامعه تقویت می‌شود و جایگاه اصیل‌تری پیدا می‌کند. باید به این فکر کرد که چگونه جامعه ما حیات کربلایی خود را در امروز حفظ می‌کند؟ این حیات کربلایی یعنی همان حضور در خط مقدم‌ها؛ همان حضور آغازین. هر قدر ما از این نحوه حضور فاصله بگیریم، زن هم بی‌جایگاه می‌شود و حضور اصیل خود را نمی‌تواند پیدا کند. حضور اصیل زن در آن عهد کربلایی پیش می‌آید. از این جهت در وهله اول، فارغ از زن یا مرد بودن، اگر بخواهیم به اصالت جامعه فکر کنیم، باید کاری کنیم که این راه انقلاب که به کربلا می‌خود، تقویت شود.
انتهای پیام