اسلام‌هراسی در غرب یک «صنعت» سازمان‌یافته است

به گزارش ایکنا به نقل از الاهرام، این پژوهش با عنوان «تولید اسلام‌هراسی در غرب: کنشگران، شبکه‌ها و سازوکارهای تولید و بازتولید گفتمان ضد مسلمانان» منتشر شده و به بررسی نهادها و شبکه‌هایی می‌پردازد که در گسترش گفتمان ضد مسلمانان نقش دارند.

این مطالعه استدلال می‌کند اسلام‌هراسی را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از نگرش‌های منفی دانست، بلکه فرایندی اجتماعی و نهادی است که در آن منافع، منابع و شبکه‌های ارتباطی کنشگران گوناگون تلاقی می‌کنند. این فرایند به گفتمان ضد مسلمانان، ظاهری از «دانش تخصصی» می‌بخشد و آن را به ابزاری برای بسیج سیاسی و رسانه‌ای تبدیل می‌کند.

بر اساس این پژوهش، اندیشکده‌ها حلقه نهادی کلیدی در تولید روایت‌های ضد مسلمانان هستند و از جایگاه خود در تلاقی حوزه‌های دانشگاهی، سیاسی و رسانه‌ای بهره می‌برند. این پژوهش، نهادهایی مانند مرکز سیاست امنیتی، انجمن خاورمیانه و مرکز آزادی دیوید هوروویتز و افرادی مانند دانیل پایپس و رابرت اسپنسر را بررسی می‌کند.

این پژوهش، تأمین مالی را نه منبعی جدا از گفتمان، بلکه شرط تولید و گردش آن می‌داند و نقش بنیادهایی مانند DonorsTrust و بنیاد Scaife و گروه‌های لابی‌گری مانند «ACT for America» و «توقف اسلامی‌سازی ملت‌ها» را بررسی می‌کند.

بخش دیگری از مطالعه به نفوذ این گفتمان به رقابت‌های سیاسی اروپا می‌پردازد؛ جایی که اسلام‌هراسی اغلب در قالب دفاع از سکولاریسم، آزادی بیان و حقوق زنان مطرح می‌شود.

این پژوهش همچنین مفاهیم «نژادپرستی فرهنگی» و «اسلام‌هراسی لیبرال» را بررسی می‌کند.

در بخش رسانه، این پژوهش استدلال می‌کند رسانه‌ها مجرای بی‌طرف نیستند و از طریق انتخاب موضوعات، مهمانان و چارچوب‌های تفسیری، گفتمان ضد اسلامی را تقویت می‌کنند. در فضای دیجیتال نیز مکانیسم‌های بازیافت محتوا، تکرار پیام‌ها و پیوند بحث‌های محلی به چارچوب‌های فراملی بررسی شده است.

مرکز مطالعات افراط‌گرایی و اسلام‌هراسی سلام در پایان نتیجه می‌گیرد که پرداختن به اسلام‌هراسی مستلزم فراتر رفتن از نظارت ساده بر اظهارات و مواضع ضد اسلامی و درک ساختارهای اساسی است که منابع تداوم این گفتمان و کانال‌های گسترش آن را فراهم می‌کنند.

به باور این مرکز، این هدف می‌تواند از طریق حمایت از تحقیقات علمی مبتنی بر شواهد، افزایش توانایی تمایز میان انتقاد مشروع و لفاظی‌های انحصارگرایانه و شناسایی مکانیسم‌هایی که کلیشه‌ها را به چارچوب‌های سیاسی و رسانه‌ای تبدیل می‌کنند، محقق شود.