به گزارش ایکنا، به مناسبت سالگرد شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) دو غزل از عبدالمجید فرائی، شاعر آیینی، با عناوین «درسوگ فاطمه» و «گریه کردم» منتشر شده است. شاعر در این اشعار، سوگ فاطمی را با زبانی عاطفی و روایی روایت کرده است.
در ادامه این دو شعر را که برای انتشار در اختیار ایکنا قرار گرفته است، می‌خوانیم؛
در سوگ فاطمه(س)، همه آسمان گریست
بنگر به چشم دل، که زمین و زمان گریست
ای شیعه ملول، بنال و بریز اشک
در سالگرد فاطمه، صاحب زمان گریست
شَبنم که اشک چشم گل و برگ‌های اوست
چشم نهان گشوده ببین، بوستان گریست
در چشم‌های ابر ببین، اشک حلقه زد
نالید و اشک ریخته و بی‌امان گریست
دل نیست آن دلی که نباشد، ز غصه خون
چشمان چشمه، پر شد از آب روان گریست
درد علی(ع) چگونه بگویم: نگفتنی است
از فرط درد و غم، به خدا استخوان گریست
دلبستگان فاطمه، خون گریه می‌کنند
چیزی مگو: مطالعه کن، داستان گریست
ای کاروانیان محبت، فغان کنید
ماتم کشیده، زینب بی‌همزبان گریست
روحُ القُدُس که راز حقیقت به سینه داشت
همراه قدسیان و مَلَک، در نهان گریست
اندوه و حزن، راه گلو را، فشرد و گفت:
کوتاه کن سخن، همه کهکشان گریست
تاب و توان نمانده، از این درد جانگداز
گویم: قلم نوشت، غزل ناتوان گریست
ایام فاطمیه فرایی نگاه کن
در مأذنه، ز غصّه و ماتم اذان گریست
گریه کردم
من چو مادر مردگانم، در عزایت گریه کردم
گریه کردی، من برای گریه‌هایت گریه کردم
حضرتِ صاحب زمان(عج) اکنون، عزادار تو باشد
او بریزد اشک، من هم، در عزایت گریه کردم
قلب من آتش گرفته، دیگر آرامش ندارد
بیت‌الاحزان از برای های هایت، گریه کردم
مادر سادات، من، مانند طفلان یتیمم
فاطمیّه، در عزای جانگدازت، گریه کردم
شیعیان ماتم‌زده، هرساله در سوگت نشینند
هر زمان یادم فتاده، در هوایت گریه کردم
سیلی و دیوار و در، با من حکایت‌ها بگوید:
روضه می‌خواند برایم، من برایت گریه کردم
واژه‌ها، با من عزادارند، با هم اشکریزان
بی‌امان در کُنج خلوت، هم‌نوایت گریه کردم
قصه تنهایی مولا علی(ع)، جانم گُدازد
در نجف، در سامره، در کربلایت، گریه کردم
ای تمام قوم و خویشم، حضرت زهرای اطهر
گُر گرفتم، ناله کردم، در قفایت، گریه کردم
گفتم و گفتم: فرائی طاقتش از کف برون شد
پیر شد، پیرانه مادر، بر حیایت گریه کردم
انتهای پیام