Kwa nini vita vilipangwa badala ya mazungumzo?
Katika riwaya imepokewa kuwa Qur’ani Tukufu “hujiri kama jua” (yajri majra ash‑shams), yaani maana na mwongozo wake hujitokeza upya katika kila zama kama vile jua linavyochomoza kila siku. Tukitazama hali za leo, mojawapo ya matukio ya Qur’ani yanayokaribiana sana na hali ya sasa ni kisa cha vita vilivyohusiana na muungano wa maadui (Ahzab), ambavyo mwanzo wake ulikuwa Vita vya Badr.
Wakati jeshi la Waislamu lilipotoka kwenda kukabiliana na adui, kulikuwa na makundi mawili mbele yao: msafara wa biashara na jeshi la Quraysh lililokuwa na silaha. Kama Qur’ani Tukufu inavyosema:
“Na kumbukeni pale Mwenyezi Mungu alipowaahidi moja ya makundi mawili kuwa litakuwa lenu, nanyi mkapenda lile lisilo na nguvu za kivita liwe lenu.” (Al‑Anfal: 7)
Waislamu wakati huo walikuwa takriban theluthi moja ya idadi ya makafiri, na hawakuwa na vifaa vingi vya kijeshi. Kwa kawaida walitamani kukamata ule msafara wa biashara. Lakini mapenzi ya Mwenyezi Mungu yalikuwa ni kwamba wakutane na jeshi la adui, ili haki idhihirike kwa amri Zake na mizizi ya makafiri ikatwe. Kama ilivyosemwa katika Qur’ani:
“Na Mwenyezi Mungu anataka kuithibitisha haki kwa maneno Yake na kuikata mizizi ya makafiri.” (Al‑Anfal: 7)
Kauli “Mwenyezi Mungu anataka” inaonyesha kuwa huu ulikuwa mpango wa hekima ya Mwenyezi Mungu ili jambo likatwe kabisa na nguvu za maadui zikatoweka.
Katika hali ya sasa ya jamii ya Iran pia kulikuwepo njia mbili: mazungumzo au vita. Njia ya mazungumzo ilionekana kuwa yenye busara, kwa kuzingatia madhara ya vita kwa Iran na kwa eneo zima. Hata hivyo, katika qadari ya Mwenyezi Mungu ilitokea kwamba adui, kinyume na mantiki na busara, alikataa mazungumzo na akachukua hatua za mashambulizi yaliyosababisha kuuawa kwa viongozi, watoto, wanawake na makamanda wa Iran.
Hali hii inakumbusha Sunna ya Mwenyezi Mungu kwamba heshima na uongozi wa kweli huwa pamoja na watu wa imani, na hatima ya maadui wa haki na hasa utawala wa Kizayuni unaoua watoto ni kuangamia.
/3496688
