تصمیمات و اقدامات قوه مقننه و قوه مجریه با تکیه بر امت است. بنابراین مردم با شیوههایی که قانون اساسی آن را معین میکند صاحبان حق در اقدامات این دو قوه هستند و این حق، حق سرپرستی و خلافتی است که از منبع قدرت حقیقی که خداوند متعال باشد برگرفته شده است. بدینسان امت، که اینچنین اعمال قدرت میکند، به اوج احساس مسئولیت میرسد؛ زیرا درمییابد که بهعنوان خلیفه و جانشین خداوند بر روی زمین اعمال قدرت میکند. بنابراین مردم نیز صاحبان حقیقی قدرت نیستند، بلکه آنان در پیشگاه خداوند در قبول بارِ امانت و قیام به وظایف خود در قبال آن مسئولاند. [شهید سید محمدباقر صدر، اسلام راهبر زندگی، ص٣٢]
