مناجات شعبانیه برای آن است که انسان یازده ماه دوید تا به مقصد برسد، حالا در ماه دوازدهم یعنی «ماه شعبان» خود را به مقصد رسیده میداند، دیگر حرف نمیزند. این خیلی مقام میخواهد که انسان دیگر حرف نزند، بگوید: خدایا! مرا به جایی برسان که دیگر از تو چیزی نخواهم! از بزرگان اهل معرفت هم که سئوال میکردند که چه میخواهید، گفتند «میخواهیم که نخواهیم». بالاخره او که خیر ما را از همه بهتر میداند، خواستن که صحیح نیست!! [آیت الله جوادی آملی؛ ۱۳۷۲/۱۰/۲۸]