منطق سوره آلعمران در مواجهه با زمانی که دشمنان تمام قوا و امکانات خود را برای هجمه فراگیر بسیج کردهاند، منطقی روشن است. امروز نیز شاهدیم که جبهه مقابل با تمام توان و بهرهگیری از پایگاههای منطقهای به میدان آمده و تلاش میکند تا دیگران را نیز با خود همراه سازد. در چنین شرایطی، قرآن کریم مرز میان تردید و ایمان را ترسیم میکند؛ در حالی که برخی دچار هراس میشوند، مؤمنان و ملت ایران نه تنها نمیهراسند، بلکه این تقابل را موجب تقویت ایمان خود میبینند.
ممکن است پرسیده شود که هزینه این ایستادگی چیست؟ هزینههایی سنگین همچون ترور رهبر شهید، فقدان جوانان، فرماندهان و شهادت مظلومانه زنان و کودکان در نقاط مختلف کشور و همچنین تخریبهای گسترده. اما پاسخ قرآن در سوره آلعمران، امیدبخش و واقعگرایانه است: «تِلکَ الأَیّامُ نُداوِلُها بَینَ النّاسِ». سنت الهی بر این است که در جنگ، روزهای پیروزی و شکست جابجا میشوند؛ اما آنچه پیروزی نهایی را تضمین میکند، همان بشارتی است که رهبر شهیدمان بارها بر آن تأکید داشتند: «وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن کُنتُم مُؤمِنین».
برتری ما نه صرفاً در قدرت تهاجمی، بلکه در ریشه ایمان ماست. زد و خورد در میدان جنگ امری طبیعی است و خسارتها نباید موجب تزلزل شود. شجاعت و حال خوبِ ملت ایران برخاسته از این باور است که با ایمان، در هر صورت پیروزِ میدان هستیم؛ چرا که قرآن ما را «الاعلون» (برتر) خطاب کرده است.
باید قدردان هویت ملی و دینی خود باشیم. زندگی در این مرز و بوم به معنای نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ ما نیز با دشواریهای اقتصادی، سوء تدبیرها و چالشهای معیشتی روبرو هستیم، اما آنچه ما را متمایز میکند، «روایت ما از زندگی» است. منبع این روایت، قرآن کریم است. تجربه نشان داده هر کجا به این کتاب عمل کردیم، پیش رفتیم و هر جا فاصله گرفتیم، متضرر شدیم.
دشمن به خوبی دریافته است که قدرت اصلی ما در روحیه قرآنی ماست، نه صرفاً در ابزارهایی چون انرژی هستهای یا موشک؛ چرا که این امکانات، خود محصول آن روحیه و اراده ایمانی هستند. هدف نهایی دشمن در این کارزار، نه تسلیمِ نظامی، بلکه بازگرداندن ملت از دین و هویت الهی خویش است.
انتهای پیام