امام بعد از جنگ صفین و قضیه حکمیت که بازی بسیار ناپسندی بود و حضرت مجبور شدند بپذیرند با سپاه خود به سمت کوفه برگشت. در بین راه در منطقه حاضرین وصیتنامهای به امام حسن(ع) نوشتند که سیدرضی آن را در نهجالبلاغه و در نامه شماره 31 آورده است و منشور تربیتی بسیار والایی است.
در این نامه به امام حسن(ع) سفارشات فراوانی کرده است. از جمله فرمودند: در خانه خدمتگزارانی داری که کارهای مختلف انجام میدهند و باید برای آنان برنامهریزی دقیقی داشته باشی که هر کدام کار خاص خود را انجام دهند نه اینکه کارهای فراوانی در خانه باشد و هر کسی انجام آن را بر عهده دیگری بگذارد، زیرا این مسئله سبب میشود هیچ کاری انجام نشود.
و اکرم عشیرتک فانهم جناح ...؛ خویشانت را گرامی بدار، زیرا آنان همان بال تو هستند که با آن پروازی میکنی؛ اگر انسان بخواهد به یک زندگی انسانیِ متعالی و والایی برسد و خدمتی به دیگران انجام دهد، به تنهایی نمیتواند و باید همراه با دیگران باشد که از همه سزاوارتر در این راه، همان خویشاوندان هستند. ریشه انسان همان خویشان و کسان او هستند و انسان از این ریشه آب میخورد و تر و تازه میماند و میوه میدهد. دستی که با آن به دشمن میتازی به وسیله خویشانت خواهد بود.
حضرت در همین وصیتنامه فرمودند: نسبت به خانوادهات آن گونه رفتار نکن که از همه بدفرجامتر نسبت به تو باشند و از تو دوری کنند؛ وظیفه خود را نسبت به فرزندان و نزدیکانت انجام بده که علیه تو شری به پا نکنند و برای تو شقی نباشند. یعنی اگر انسان وظیفه خود را در برابر خانواده انجام ندهد اعضای خانواده فاسد میشوند و در جامعه کارهای ناشایستی به زیان جامعه انجام میدهند و وبال گردن سرپرست خانواده خواهند شد و برای او بدترین افراد میشوند.