سهل بن حنیف انصاری که از طرف امیرمؤمنان(ع) کارگزار مدینه بود نامهای به ایشان نوشت و گفت: عدهای از مردم به معاویه پیوستهاند و به شام رفتهاند و به او ملحق شدند.
امیرمؤمنان(ع) در پاسخ به او این نامه را نوشت: به من گزارش رسیده است کسانی از آنان که نزد تو هستند(در مدینه) دزدانه به سوی معاویه میگریزند؛ از اینکه شماری از آنان از دستت بیرون میرود و یاری آنان از تو گرفته میشود، تأسف نداشته باش و دریغ مخور؛ به گمراهی افتادنشان آنان را بس و از آنان رهایی یافتنت تو را بس. تو از دست یک عده افراد گمراه که طمع دارند تو بیش از دیگران به آنان ببخشی، رها شدی و آنها هم به خاطر طمعشان گمراه شدند.
گریختن ایشان، گریختن از هدایت و حق است و شتافتنشان به سوی کوری و نادانی؛ جز این نیست که آنان مردم این دنیا هستند و دنیاخواه و به جهان روآورده و به سمت آن شتابان هستند؛ یعنی میدانند معاویه دنیای آنان را تأمین میکند. دیدند ما چه عدالتی داریم و عملا آن را درک کردهاند و دانستهاند مردم در جهت حق در نزد ما برابر هستند. علموا ان الناس عندنا فی الحق اسوه ...
به سوی خودگزینی و نابرابری و تبعیض گریختهاند و دوری از رحمت خدا و هلاکت و نابودی بهره آنان باد؛ به خدا سوگند ایشان نه از ستمی گریختهاند و نه به اندکی دادگری پیوستهاند.
فانا لنطمع فی هذا الامر ان یضلل الله و یسهلل لنا احزنه. و ما در برابر این وضع چشم بدان داریم که به خواست خدا دشواری آن را برای ما آسان و خوار گرداند و ناهمواری آن را برای ما هموار سازد. فرموده است حق مردم در نزد ما یکسان است و آنان که به سمت معاویه فرار میکنند خواستار امتیازاتی هستند و طمع دارند من اموال بیشتری به آنان بدهم و چون نمیدهم فرار آنان از عدالت است.